Her zaman tartıştığımız bu Türkçe yanlışları acaba günümüzde mi ortaya çıkmış? Tabii ki hayır. Daha önceki yazılarımızda da geçmişten örnekler vermiştik. Bu yazımızda da Peyami Safa'nın 2 Aralık 1962'de Milliyet'teki köşesinde ele aldığı Türkçe yanlışlarını aynen buraya alıyorum.
"Bence lisan, ancak fikrin ifadesine yarayan bir vasıtadır. Bu itibarla lisan, bütün milletlerin birbirlerinden yardım aldıkları bir ifade vasıtasıdır.
Lisan kelime uydurmasyonu değildir. Meselâ, "nesil" yerine "kuşak" demek, "avîze" yerine "sarkanak" demek halt etmektir.
... Bir kelimenin bir lisana mâl olması için o kelimenin iştikâkı (aynı kökten çıkma, türeme), kökü ve ahengi gibi bâzı şartları vardır. Meselâ, "hâkim" kelimesini "yargıç" yapanlar, bununla neyi ifade etmek istiyorlar?
Hâkim, hüküm, hakem, hikmet, mahkûm, muhakeme, mahkeme, ahkâm... Bir kere, bu kelimelerin aynı kökten muhtelif şekillerle arzettiği zenginliğe bakın, bunun yanında "yargıç" kelimesinin fakirliğini düşünün.
... Dahası var. "Yanlış" kelimesini de şimdi "yanlış" olarak "yalnış" diye kullanıyorlar. Bunun aksine "yalnız" kelimesine de "yanlız" diyorlar.
Güzelim Türk dili ağlanacak hâle gelmiştir.
Gericiliğe gelince: Biz, Türk dilinin zenginleşmesini istiyoruz; onlar, lisanı dar bir çerçeve içine sokmak ve acayip kelimeler uğruna fikri feda etmek istiyorlar."
Şişman İnsanlardan Nefret Eder Misiniz?
-
Biliyorsunuz bir hafta önce ülkemize dönüş yaptım. Bu bir haftalık zamanımı
da Afyonkarahisar'da yiğenim Erva'yla oynayarak geçirdim. Bugün sabah
İstanbul'...
1 gün önce
